Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Νίκου Παπουτσόπουλου : Ο Κύκλος της Πίζας

                                                                                      Πέρσι Σέλλεϋ



Ο Κύκλος της Πίζας

Η συμβολή του ρομαντισμού στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης

Από τον Νίκο Παπουτσόπουλο

Στη Ρώμη (Πιάτσα ντι Σπάνια), κοντά στην πολύ γνωστή Σκαλινάτα, η Καζίνα Ρόσα διατηρεί την ατμόσφαιρα της εποχής των Άγγλων ρομαντικών ποιητών: Μεταξύ των ενθυμημάτων που εκτίθενται, και μία αποκριάτικη μάσκα που είχε αγοράσει ο Μπάυρον σε ένα ταξίδι του στη Βενετία.
Στα 1820 ο ποιητής Τζων Κητς, που υπέφερε από φυματίωση, αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Ρώμη με την ελπίδα ότι το ήπιο και ξηρό κλίμα της πόλης ήταν κατάλληλο για την ταχύτερη ανάρρωση. Ο Κητς, που αφιέρωσε τη ζωή του στην προσπάθεια να εκφράσει φιλοσοφικές θέσεις και απόψεις μέσα από τους μύθους και τις ιστορίες της κλασικής αρχαιότητας, προκειμένου να αναδείξει τις πραγματικές αξίες και αρετές, έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Καζίνα Ρόσα μαζί με τον φίλο του, ζωγράφο Τζόζεφ Σέβερν.
Ο θάνατός του, στα 1821, είχε εμπνεύσει τον φίλο του ποιητή Πέρσι Μπυς Σέλλεϋ, από τους κύριους εκπρόσωπους του ρομαντισμού, να δημοσιεύσει μιαν ελεγεία για τον Τζων Κητς, την «Αδωναΐδα».
Ο τάφος του Κητς, στο κοιμητήριο των προτεσταντών της Ρώμης, φέρει την επιγραφή: «Εδώ κείται κάποιος που το όνομά του ήταν γραμμένο στο νερό». Ο Σέλλεϋ είχε συνδεθεί με τον Κητς στα 1817, καθώς και με τον Λη Χαντ, κριτικό και εκδότη εφημερίδων, που υποστήριζε τις ριζοσπαστικές ιδέες, τις θέσεις και το ποιητικό έργο του, καθώς και με άλλα μέλη της «συντροφιάς του Χάμπστεντ», ενώ είχε ήδη συναντήσει τον Μπάυρον, ένα έτος νωρίτερα, στη διάρκεια ταξιδιού στην Ιταλία, τότε που η Μαίρη Γκόντγουιν, δεύτερη σύζυγος του Σέλλεϋ, εμπνέεται από τις ιδέες του λόρδου Μπάυρον για τον «Σύγχρονο Προμηθέα» και τις αποτυπώνει προφητικά στο δικό της δημιούργημα, τον «Φρανκενστάιν».

 Η ταφή του Πέρσι Σέλλευ

Στα 1815 είχε εγκατασταθεί στην Πίζα ο μητροπολίτης Ουγγροβλαχίας Ιγνάτιος, πρόεδρος της «Φιλομούσου Εταιρείας», και, επειδή είχε αναπτύξει ενεργή δράση στις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, συχνά φιλοξενούσε τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο και τον ηγεμόνα της Βλαχίας Ιωάννη Καρατζά. Ο Μαυροκορδάτος είχε την ευκαιρία να συναντήσει στην Πίζα το ζεύγος Σέλλεϋ, άρχισε να διδάσκει την ελληνική γλώσσα στη Μαίρη, συνδέθηκε με τον Μπάυρον και άλλους φιλέλληνες, οι οποίοι τον υποστήριξαν να διοχετεύσει τις φιλελεύθερες ιδέες και τα οράματά του για την Ελληνική Επανάσταση στον διεθνή Τύπο. Οι σχέσεις που ανέπτυξε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος με τους ρομαντικούς στοχαστές και διανοουμένους και το ενδιαφέρον πολλών Ευρωπαίων εκπροσώπων της διανόησης για τα «ελληνικά πράγματα» τον οδήγησαν στην αναθεώρηση των παλαιότερων απόψεών του σχετικά με τη φιλική στάση της Ρωσίας προς τους Έλληνες.
Με την αναχώρησή του για την Ελλάδα που είχε επαναστατήσει ο Σέλλεϋ δημοσίευσε, τον Νοέμβριο του 1821, «εις ένδειξιν συμπαθείας, θαυμασμού και φιλίας», το ποίημα «Ελλάς: στην Εξοχότητά του, πρίγκιπα Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο».
«Ο Σέλλεϋ, η ευγενική αυτή φυσιογνωμία, που ολόκληρο σχεδόν το έργο του είναι εμπνευσμένο από τις καλύτερες ουμανιστικές παραδόσεις», σημειώνει ο Δ. Φωτιάδης, «μόλις έμαθε την επανάσταση του λαού μας γράφει, στην Ιταλία, όπου έμενε, το λυρικό δράμα “Ελλάδα”. Μιμούμενος τους “Πέρσες” του Αισχύλου τοποθετεί τη δράση του στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στο παλάτι του Σουλτάνου. Φτάνουν αγγελιοφόροι και του φέρνουν τα μηνύματα του ξεσηκωμού των ραγιάδων. Το καθετί φαίνεται να είναι ενάντιο στους τολμηρούς που πήραν τ' άρματα να συντρίψουν τις αλυσίδες της σκλαβιάς.
Μπροστά τους ορθώνεται όχι μονάχα μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, μα κι όλες οι αντιδραστικές κυβερνήσεις της Ευρώπης κι οι βασιλιάδες, που απ' αυτούς κάποτε οι λαοί, όπως λέει στον πρόλογό του, “θ' αρπάξουν τα ματωβαμμένα σκήπτρα από τις φούχτες τους”.
Άνισες οι δυνάμεις κι όμως οι λίγοι, που τους φλογίζει ο έρωτας της λευτεριάς, θα βγούνε στο τέλος νικητές. Ο Σέλλεϋ δεν έζησε για να δει πως βγήκε αληθινή η προφητεία του».
Με τον «Κύκλο της Πίζας», την ομάδα των κορυφαίων ρομαντικών ποιητών που ενισχύουν τους αγώνες των λαών για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη, συνδέεται και ο Άγγλος επαναστάτης Εντουαρντ Τρελώνυ, ο οποίος αργότερα συνόδευσε τον Μπάυρον στην Ελλάδα και ήρθε σε επαφή με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, του οποίου την ετεροθαλή αδελφή νυμφεύθηκε. Στις εμφύλιες έριδες αλλά και τις διαμάχες για τον αμύθητο θησαυρό, που πιθανώς περιλάμβανε και μέρος από τα θρυλικά πλούτη του Αλή Πασά, τον οποίο σύμφωνα με διαδόσεις και φήμες επιμελώς φύλασσε ο Ανδρούτσος στη “σπηλιά”, ο Τρελώνυ στάθηκε στο πλευρό του και τον υποστήριξε μέχρι το τέλος.
Ο Σέλλεϋ προσκάλεσε στην Ιταλία τον φίλο και ποιητή Λη Χαντ, επειδή στην Αγγλία αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

 Ο Μπάυρον αποβιβάζεται στο Μεσολόγγι

Τα έξοδα του ταξιδιού και της εγκατάστασης της οικογένειας Χαντ ανέλαβε να καλύψει ο λόρδος Μπάυρον, με την υπόσχεση του Σέλλεϋ πως θα εξέδιδε με τον Χαντ μια φιλελεύθερη εφημερίδα, με σκοπό τη δημοσίευση όλων των έργων του λόρδου. Οι Χαντ έφθασαν στο Λιβόρνο στα 1822, ο Σέλλεϋ μόλις πρόφθασε να τους εγκαταστήσει στην Πίζα: Στις 8 Ιουλίου, καθώς επέστρεφε από το Λιβόρνο με τον Εντουαρντ Ουίλλιαμς, μια σχετικά πρόσφατη γνωριμία, ξαφνική θύελλα ανέτρεψε το σκάφος, με αποτέλεσμα να πνιγούν.
Ο Τρελώνυ πρότεινε να αποτεφρώσουν τη σορό του ρομαντικού επαναστάτη και του συντρόφου του στο μοιραίο ταξίδι, στην παραλία, σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο. Τη θλιβερή τελετή παρακολούθησαν, εκτός από τον Εντουαρντ Τρελώνυ, ο Μπάυρον και ο Χαντ.
Στα τέλη του 1822 ο Μπάυρον ολοκληρώνει το «Δωδέκατο άσμα» του «Δον Ζουάν», όπου χλευάζει την παρακμή της πολιτικής, που είναι πρόθυμη να υποδουλώσει τους λαούς με δάνεια και να υποθηκεύσει το μέλλον των εθνών: «Κάθε δάνειο δεν είναι απλά ένα κερδοσκοπικό χτύπημα, είναι μοχλός για την καθήλωση ενός έθνους».
Το επόμενο έτος ο λόρδος Μπάυρον αναχωρεί για την Ελλάδα και ύστερα από προσκλήσεις του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου, στα 1824, αποβιβάζεται στο Μεσολόγγι.




Θεοφάνης Γραικιώτης : Ένα ξεχωριστό υπνωτικό



 Ένα ξεχωριστό υπνωτικό

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

-Κι αρχίσαμε τα τρεξίματα
-Και με το τρέξιμο θεραπεύτηκε η αϋπνία της....Πολυξένης;;;;;;;
-Πήγαμε πρώτα στον κύριο Υπναρά.
Ειδικός γιατρός ...για αϋπνίες.
Με το που είδε την Πολυξένη το έριξε....στον ύπνο.
Όταν με το καλό ξύπνησε κοίταξε την Πολυξένη που εναγωνίως περίμενε να θεραπεύσει την αϋπνία της και της είπε με επιστημονικό ύφος:
-Μ αυτό το πλευρό...να κοιμάσαι.
Φύγαμε απ αυτόν.
Συνεχίσαμε το τρέξιμο.
Ο άλλος γιατρός της έδωσε χάπι.
-Θα το παίρνετε ....ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΥΠΝΟ............
Το χάπι αράχνιασε ...στο κομοδίνο.
Η αϋπνία της Πολυξένης δεν είχε HAPPY END.
Εμείς όμως δεν το βάλαμε κάτω.
Πήγαμε σε άλλο γιατρό.
Αυτός της έδωσε .....χάπια,
πολλά χάπια, πάρα πολλά χάπια
Κι από το άγχος της ποιο θα πάρει πρώτο, ποιο δεύτερο η Πολυξένη....ΕΧΑΣΕ τον ύπνο της.
Είχαμε απογοητευθεί….
Όταν......
Όταν κάνοντας ζάπινγκ στην Τι Βι πέσαμε πάνω σε  ομιλία πολιτικού.
Εκεί κοντά στα μεσάνυχτα.
Καθισμένοι κι οι δυό στον καναπέ ξαφνικά δεν πίστευα στ αυτιά μου.
Για αυτά που άκουγα;;;;;
Όχι. για τα λόγια του Πολιτικού αλλά ….για..τα ΡΟΧΑΛΗΤA της Πολυξένης
-Να που μια φορά που οι πολιτικοί είναι ...χρήσιμοι, ανεφώνησα ενθουσιασμένος
Την άλλη μέρα έτρεξα στο Πολιτικό του γραφείο.
Η γραμματέας του ...με αποπήρε.
Μου έκοψε τον αέρα ευθύς εξ αρχής.
-Διορισμοί....ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ μου είπε.
Την κοίταξα. Παρακαλετά της είπα
-Δεν τον θέλω για διορισμό·
Την Πολυξένη θέλω να νανουρίσει.
Ούτε κατάλαβα πότε βρέθηκα στον δρόμο.......
Και τότε αποφάσισα την ....μετακόμιση
-Μετακομίσατε από το σπίτι;;;;;;;
-Όχι μωρέ. Την τηλεόραση μετακομίσαμε.
Από το σαλόνι....στο υπνοδωμάτιο
Και εκεί κοντά στα μεσάνυχτα
με τις παρλάτες και τα χαζοτράγουδα…
να κάτι ροχαλητά η Πολυξένη.
Πάει περίπατο η αϋπνία και μάλιστα ...μεταμεσονύκτια
-Ε τότε πρέπει να ‘σαι χαρούμενος
-Δεν είμαι Λεωνίδα.
Γιατί βρίσκοντας τον ύπνο της η Πολυξένη….
ΕΧΑΣΑ εγώ τον δικό μου.
-Γ Ι Α Τ Ι ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
-Γιατί κάποιος...πρέπει μετά τις μεταμεσονύχτιες εκπομπές…
.....ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ την τηλεόραση..............

Παναγιώτης Λιάκος : Οικογένεια: Η θρησκεία του Ελληνα

 

Οικογένεια: Η θρησκεία του Ελληνα

 

 Με αφορμή την ομιλία του Στέλιου Ράμφου στο Φόρουμ των Δελφών, όπου καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς :

 

Eίναι σοβαρό ελληνικό πρόβλημα η αυτάρκειά μας... Σε μια προηγμένη χώρα, οτιδήποτε λέγεται συζητιέται, εδώ οτιδήποτε λέγεται έχει εχθρούς και φίλους και τελειώνει. Η αυτάρκεια, ως πανάρχαιο ελληνικό μειονέκτημα, γεννιέται μέσα στις θωπείες και στα αγκαλιάσματα της οικογενείας, μας ανατρέφει σε κλειστό κύκλο συναισθημάτων ως μοναδικότητες και δημιουργεί ανθρώπους που είναι ανίκανοι να συνεργαστούν». Στέλιος Ράμφος, ομιλία στο Φόρουμ των Δελφών, 3/3/2018

Οι άγγελοι της παρακμής έχουν εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις. Γι’ αυτό και ο κόσμος περιμένει με ανοιχτό το στόμα την επόμενη δόση ασυνάρτητου αντικοινωνικού δηλητηρίου. Ο Στέλιος Ράμφος από το Φόρουμ των Δελφών επιτέθηκε στη φύση της ελληνικής οικογένειας, χαρακτήρισε την αυτάρκεια «πρόβλημα» της Ελλάδας και καταχειροκροτήθηκε από αδιάφορους, αδαείς, ξενοκρουσμένους και λοιπούς.

Στον Ράμφο δεν χρειάζεται απάντηση. Εχει δοθεί ήδη από το 1903 στο περιοδικό «
Νουμς» (αρ. 4, 12/1/1903). Σε άρθρο* που υπογράφει ο υπέροχος Ελλην Περικλής Γιαννόπουλος, με τίτλο «Τ καθκον μας», ορίζει την οικογένεια όχι ως πρόβλημα αλλά ως θρησκεία του Ελληνα. 


«
οκογένεια ενε θρησκεία το λληνος. […] λλην δν χει τίποτε ερότερον ες τν κόσμον π τν οκογένειάν του. Τίποτε δν τηρε ψηλότερα, γνότερα. πατρ δουλεύει ες λην του τν ζων δι τ σπίτι του. μητέρα - λληνς μητέρα! ραιοτάτη Παναγία- πονε δι᾿ λους ες λην της τν ζωήν. δελφός, χει τν δελφήν του σν τ μάτια του. Δν πανδρεύεται πρν τν πανδρεύσ. υἱὸς μόλις μάθει τι μητέρα του ενε σθενής, τρέχει π τ βάθη τς Αγύπτου, τν νδιν, τς γγλίας, π τ πέρατα το κόσμου, ν ερεθ κοντά της κα σον ν σπρισαν τ μαλλιά του, σον κα ν τν γρίευσαν α καταιγίδες, κλαίει σν μικρ παιδ μόλις τν δε. Ετε ες τν Μάνην, ετε ες τν Σύφνον, ετε ες τ Πάτρας, ετε ες τν Βόλον, ετε ες τν Κρήτην, ετε ες τς θήνας, ετε ες τν Πόλιν, ετε ες τν δησσόν, ετε ες τν λεξάνδρειαν, ετε πρ χιλίων, ετε πρ κατόν, ετε πρ πέντε τν, ετε τώρα, ατ ενε μία λληνικ οκογένεια. μες ο δεολόγοι, ο δεογράφοι, χομεν τν δύναμιν, ν θέλωμεν, ν καταστρέψωμεν τ θαυμάσιον ατν πργμα, ν θραύσωμεν τος ερος κα στενοτάτους ατος δεσμούς, ν ξεριζώσομεν τ ασθήματα ατά, ν πετάξωμεν τν οκογένειαν ες τος δρόμους, ν τν διαλύσωμεν ες τος τέσσαρας νέμους. Δν χομεν παρ ν πάρωμεν τν οκογένειαν το γγλου, το γάλλου, το γερμανο, το ταλο κα ν επομεν ες τν δικήν μας ν γίν τ διον. Κα γγλος δελφς φήνει τν δελφν του ν πεθάν π τν πεναν, τν παραδίδει δεμένην πάνω ες τ σίδερα το κρεββατιο δι ν πάρ λίγα σελήνια κα μεθύσ. ταλς σ πηγαίνει ες τν μητέρα του κα τρέφεται π τν διαφθοράν της. Γερμανς μ λίγα μάρκα σο πουλε τν γυνακά του, τν δελφήν του, τν μητέρα του, τν νόννα του. λλην πατήρ, υός, δελφός, σκοτώνει.

[…] Κα
κανένα πολύτως σκοπν λλον, δν ενε δυνατν ν χωμεν τώρα, πιάνοντες τν πένα, παρ πς ν θέσωμεν τς δέας ες τν θέσιν των, δι ν θέσωμεν πειτα κα τ πράγματα. Κανέναν λλον σκοπν παρ ν δημιουργήσωμεν τν Ζων λληνικήν.
Κα
δι ν τν δημιουργήσωμεν κα τν βοηθήσωμεν ν νθίσ πρέπει ν μελετήσωμεν ατν πο χει, κα χει κα ενε θαυμασία κα ενε νωτέρα κάθε Ερωπαϊκς (μν κοτε τος ξιππασμένους), ν το συστήσωμεν ν κρατήσ μ τ δόντια ,τι χει δικόν του, ν το δείξωμεν τι ενε ραον ,τι χει, ν το τ ποδείξωμεν, ν τ παναφέρωμεν, ν τ κάμωμεν πρτοι μες, ν εμεθα μες περήφανοι δι᾿ ,τι χομεν δικόν μας, ν το συστήσωμεν κα αυτο ν ενε περήφανος πως το πάντοτε κα θ το κα τώρα ἐὰν δν τν λλάζαμεν μες. Κα πρν στραφμεν πρς τν λλ. ζωήν, τ πρώτιστον πργμα πο χομεν ν κάμωμεν, διότι ενε κα τ μόνον μπόδιον, μ κτυπήσωμεν κατακέφαλα π τν μίαν κρην τς ζως ως τν λλην, π τν κούνιαν ως τν τάφον τν Ξενισμόν. […] Ενε δύνατον ν πάρξ λληνικ Ζω νόσ λη ζω ενε πιασμένη π τν ξένην».
*Το πολυτονισμένο άρθρο του Π. Γιαννόπουλου προέρχεται από την εξαιρετική ιστοσελίδα Αντίβαρο http://pheidias.antibaro.gr/giannopoulos.html
Παναγιώτης Λιάκος