Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ : Η ΑΕΚ και το «θαυματουργό» νερό του Καματερού!




Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ : Η ΑΕΚ και το «θαυματουργό» νερό του Καματερού!

Ο κόσμος έμπαινε από τη θύρα 14 του γηπέδου της ΑΕΚ κι έβγαινε από τη 15, ευτυχισμένος που είχε πάρει το φάρμακο της φύσης. Πέντε ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ δοκίμασαν το μαγικό υγρό.

ΓΡΑΦΕΙ  Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΟΓΛΟΥ

Η απελπισία είναι ο χειρότερος σύμβουλος. Στη δύσκολη στιγμή, ακόμα και το μεγαλύτερο ψέμα μπορεί να φαίνεται ως λύση στα προβλήματα. Η ελληνική κοινωνία, με εξαίρεση μικρές περιόδους πλασματικής ευμάρειας, βρίσκεται συχνά σε τέλμα. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν αυτό συνδυάζεται και με προβλήματα υγείας. Τότε είναι που βρίσκουν έδαφος για να δράσουν κάθε λογής τσαρλατάνοι.
Άνθρωποι που θέλουν να εκμεταλλευθούν, προς όφελος τους, τον πόνο του άλλου και να μοιράσουν ψεύτικες ελπίδες, έστω και αν ξέρουν πως πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Όπως συνέβη το -όχι και τόσο μακρινό- 1976, όταν η Ελλάδα ταράχθηκε συθέμελα για χάρη του «θαυματουργού» νερού του Καματερού.
Όλα ξεκίνησαν με μια ανακοίνωση που έλεγε λίγα, αλλά άφηνε να διαχυθούν ελπίδες χίλιες: «Την 6ην Νοεμβρίου 1972, ομάς Ελλήνων Επιστημόνων ήχθη εις γνώσιν περί της απολύτου θεραπευτικής ικανότητος του παρουσιαζόμενου ύδατος επί της νόσου του καρκίνου. Δια τας ανάγκας της σημερινής επαφής ονομάζομεν τούτο Ήλιον και λέγομεν ότι είναι ύδωρ μεταλλικόν ραδιενεργόν με την ιδιομορφίαν της απεριοδικής ακτινοβολίας "β"» ανακοίνωνε γεμάτος καμάρι ο δικηγόρος Γιώργος Καματερός από την Κω στις 11 Φεβρουαρίου 1976.
Όσα ακολούθησαν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο ιλαροτραγωδίας.
Καρκινοπαθείς αρνούνταν να ακολουθήσουν τη θεραπεία τους, με ολέθριες συνέπειες. Οι γονείς 18 παιδιών που νοσηλεύονταν με λευχαιμία και κακοήθεις όγκους σταμάτησαν τη θεραπεία και έδιναν στα παιδιά τους νερό του Καματερού. Ως αποτέλεσμα, ένα από τα παιδιά πέθανε και η κατάσταση των υπολοίπων παρουσίασε επιδείνωση.
Παρά τις συνεχόμενες διαμαρτυρίες του Ιατρικού Συλλόγου, η αποδοχή στον κόσμο ήταν εκπληκτική. Έτσι δεν άργησε και η ώρα που απασχόλησε και τους «σελέμπριτι» της εποχής. Στις 18 Μαρτίου 1976 το νερό μοιραζόταν στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας και η «Αθλητική Ηχώ» είχε γράψει: «Από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι έγινε το αδιαχώρητο. Ο κόσμος έμπαινε από τη θύρα 14 του γηπέδου της ΑΕΚ κι έβγαινε από τη 15 ευτυχισμένος που είχε πάρει το θαυματουργό φάρμακο. Η ουρά είχε φθάσει μέχρι τη Νέα Ιωνία!».
Πέντε ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ, που βρίσκονταν στο γήπεδο για την πρωινή προπόνηση, μπήκαν στη διαδικασία να δοκιμάσουν το νερό. Ήταν οι Γιώργος Σκρέκης, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Γιώργος Δέδες, Πέτρος Ραβούσης και Σπύρος Στεφανίδης. Βλέπετε, αφού θα... θεράπευε τον καρκίνο, σίγουρα μπορούσε να τονώσει και έναν αθλητή. Πέραν των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ, δοκιμαστές του «θαυματουργού» νερού υπήρξαν η ηθοποιός Γκιζέλα Ντάλι και ο Γιώργος Κοινούσης, δημοφιλής τραγουδιστής εκείνης της εποχής. Η διαφήμιση είχε πετύχει και ο κόσμος έδινε εύκολα το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 20 δραχμών για κάθε μπουκαλάκι, παρότι οι αναλύσεις αποδείκνυαν ότι το νερό ήταν όχι μόνο ψεύτικο αλλά και επικίνδυνο, καθώς εμπεριείχε ραδιενεργά συστατικά σε ποσοστό 35%· Παρ' όλα αυτά το κύμα αποδοχής του «θαύματος» παρέσερνε τα πάντα. Υπήρξαν γιατροί σε κρατικά νοσοκομεία που ανακοίνωσαν ότι ξεκίνησαν πειράματα σε ποντίκια. Το υπουργείο Πρόνοιας υποσχόταν να μελετήσει τα πορίσματα και ταυτόχρονα πίεζε το Ανώτατο Υγειονομικό Συμβούλιο να εξετάσει το νερό για πιθανή παροχή αδείας.


Η ΔΙΩΞΗ

Ο Γ. Καματερός υποστήριζε πως τον επέλεξε ο Θεός επειδή δεν ήταν γιατρός, εξέφραζε το όνειρο του να ανοίξει... πατσατζίδικο στην Κωνσταντινούπολη ανήμερα της ανάκτησης της, επιθυμούσε την επιστροφή του βασιλιά και οι συνάξεις θαυμαστών του παρέπεμπαν σε προεκλογικές συγκεντρώσεις. Το όνειρο του Καματερού -εφιάλτης για τους εύπιστους- δεν κράτησε πολύ. Στις 30 Μαρτίου η Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Αθηνών άσκησε δίωξη κατά παντός υπευθύνου για την παρασκευή και τη διάθεση υλικού επικίνδυνου για τη δημόσια υγεία. Ο Καματερός κάθισε στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον Οκτώβριο του 1976, σε δίκη που πήρε τεράστια έκταση. Παρά τον σάλο που προκλήθηκε, ο Γ. Καματερός καταδικάστηκε μόνο σε εξαγοράσιμη ποινή φυλάκισης 8 μηνών για το αδίκημα της αντιποίησης ιατρικού επαγγέλματος και χρηματική ποινή 8.000 δραχμών, ενώ απαλλάχθηκε από την κατηγορία της παράνομης διάθεσης φαρμακευτικού προϊόντος. Έπειτα από όσα συνέβησαν, ο Καματερός έφυγε στο εξωτερικό για να ξεκινήσει νέες επιχειρηματικές δραστηριότητες αλλά και για να βρει αποδείξεις πως το νερό του ήταν θαυματουργό! Έκανε τον κύκλο του και το 1998 επέστρεψε στην Κω, όπου τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, μην μπορώντας να αντιμετωπίσει τα οικονομικά του προβλήματα, έβαλε τέλος στη ζωή του. 

ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Λουδοβίκος των Ανωγείων : «Μεϊντάνι», το μπαλκόνι του Ψηλορείτη



ΜΕ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ

«Μεϊντάνι», το μπαλκόνι του Ψηλορείτη

Γράφει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων

Στα Ανώγεια υπάρχει το «Μεϊντάνι», η πλατεία του Αϊ-Γιώργη. Μια παλιά κομψή εκκλησιά. Τοιχογραφημένη, αλλά πέραν των αγίων έχει και ήρωες του '21. Μια ωραία πρωτοβουλία του παπα-Αντρέα Κεφαλογιάννη. Έπεσαν «υπέρ πίστεως και πατρίδος» εξηγεί και αιτιολογεί την πρωτοβουλία του. Είναι ήδη κίνητρο πολλών επισκεπτών που έρχονται να δουν τους ήρωες με τα άρματα ανάμεσα στους αγίους.
Η πλατεία είναι περίφημη και μοναδική. Μικρή σαν αυλή, με πολλά δέντρα και λουλούδια. Έχει έναν μεγάλο πλάτανο στην άκρη, που κάηκε στο ολοκαύτωμα του   χωριού από τους Γερμανούς αλλά επέζησε. Καθώς και τέσσερις μουριές. Εκεί κάθονται οι βοσκοί και κουβεντιάζουν τα μυστικά τους στη γωνία του καμπαναριού. Όμως, τα κοσμήματα της πλατείας του Αϊ-Πώργη είναι τα πολύχρωμα λουλούδια, φυτεμένα από τη Μαρίκα, τη Δόξα, την Αλκιόνη, τη Βαγγελιώ, τη Μαρία, μέσα σε παλιά πιθάρια που ανασύρθηκαν από τα υπόγεια.
Βασιλικοί, πολύχρωμα τριαντάφυλλα, γεράνια, γιασεμιά, ζουμπούλια, κρίνα... Το Μεϊντάνι έχει τρία καφενεία κι ένα ζαχαροπλαστείο με το περίφημο γαλακτομπούρεκο από πρόβειο γάλα, που η ιστορία του αρχίζει από το 1950.
Στο Μεϊντάνι, σ' αυτό το μπαλκόνι του Ψηλορείτη, γίνονται οι γάμοι, τα γλέντια και οι καντάδες. Εδώ ο ξένος που θα έρθει θα κεραστεί, κι αν δεν υπάρχει κάποιος να το κάνει, θα κεράσει ο καφετζής. Είναι μια προίκα που μας άφησε ο Ξένιος Δίας από το Ιερό του Ιδαίου, όπου κι εκείνος, κατά τον μύθο, ανατράφηκε από τα φιλόξενα χέρια των βοσκών Κουρητών. Υπάρχει και μια ευχή που βρέθηκε χαραγμένη. «Ζευς ιδήθεν μεδεών». Που θα πει «ο Δίας από την Ίδα φροντίζει για εμάς». Εκεί άρεσε στον Μάνο Χατζιδάκι να κάθεται τα απογεύματα, μέχρι αργά το βράδυ, με τους χωριανούς φίλους και καλεσμένους του τα καλοκαίρια, στις εκδηλώσεις που οργάνωνε για πολλά χρόνια στα Ανώγεια με τον αείμνηστο φίλο του, δήμαρχο Γιώργη Κλάδο. Έλεγε, μάλιστα, πως ήθελε να φτιάξει ένα δωμάτιο πάνω στην ταράτσα του καφενείου για να βλέπει και να ακούει την πλατεία. Ακόμα θυμάμαι να λέει πως θα ήθελε να κάνει ένα παρεκκλήσι σε ένα κτήμα που θα αγόραζε, θα έφερνε τα λείψανα της μητέρας του και θα έκλεινε τη ζωή του εκεί με έναν τάφο.
Μετά έκανε χιούμορ. Κι έλεγε πως θα είχε στην είσοδο έναν πολισμάνο που θα επέτρεπε μόνο σε όσους είναι ερωτευμένοι να εισέρχονται.



ΑΙ-ΓΙΩΡΓΗΣ

Του αλόγου τον πεταλισμό
νύχια στο καλντερίμι,
στου φεγγαριού το ασήμι,
θυμούνται οι παλιοί

να κατεβαίνει το στενό,
να μπαίνει στο μεϊντάνι,
με κόκκινο στιβάνι
και τσόχινη στολή.

Έδενε στο καμπαναριό
το άλογο του τ' άσπρο,
 σαν έφτανε απ' το κάστρο
άναβε ένα κερί.

Άφηνε μες στο ιερό
αντίδωρο και νάμα,
γιατί το είχε τάμα
να αλλάξουν οι καιροί.

Μυρίζουνε τα γιασεμιά,
μυρίζει το λιβάνι,
καβαληκεύγει αρχοντικά,
βγαίνει απ' το μεϊντάνι

Μπαίνει στη μέση του χωριού,
περνά το περαχώρι
και με έναν καλπασμό γλυκή
μισεύγει για τα όρη.

(ανέκδοτο τραγούδι Λ.τ.Α.)
ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Παναγιώτης Λιάκος : Ανθελληνικές ψυχολογικές επιχειρήσεις







 Ανθελληνικές ψυχολογικές επιχειρήσεις

Ο λαός έχει «εκπαιδευτεί» να προτιμά να οδηγείται στον αφανισμό παρά να ετεροπροσδιοριστεί ως «ρατσιστής»

Ο Ξέρξης έστειλε άνδρες από την προσωπική του φρουρά με τη διαταγή, αν οι τρεις κατάσκοποι ήταν ακόμα ζωντανοί, να τους φέρουν αμέσως μπροστά του. Έτσι κι έγινε, αφού η ποινή δεν είχε εκτελεστεί ακόμα ο βασιλιάς, αφού πληροφορήθηκε τον λόγο που βρίσκονταν στις Σάρδεις, έδωσε διαταγή στους άντρες του να τους ξεναγήσουν και να τους δείξουν ολόκληρο το στράτευμα, ιππικό και πεζικό έπειτα, αφού θα είχαν δει τα πάντα, θα ήταν ελεύθεροι να φύγουν σώοι για όποια χώρα ήθελαν».
Ηρόδοτος, «Ιστορία 7, Πολύμνια» κ. 146, Αθήνα: 1992, εκδόσεις Κάκτος σ. 187

Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Παράξενη, εκ πρώτης όψεως, η συμπεριφορά του Ξέρξη. Λίγο πριν από τη μεγάλη αναμέτρηση, συλλαμβάνει κατασκόπους που έχουν στείλει οι Έλληνες για να καταγράψουν τις δυνάμεις με τις οποίες εκστράτευε εναντίον τους. Και αντί να συμφωνήσει με την απόφαση των στρατηγών του να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες, εκείνος όχι μόνο τους διευκολύνει στο έργο τους να καταγράψουν το σύνολο των στρατευμάτων του, αλλά στο τέλος τους αφήνει ελεύθερους για να πάνε οπουδήποτε θελήσουν!
Την ερμηνεία στην «παράλογη» στάση του Πέρση βασιλιά απέναντι στους Έλληνες κατασκόπους δίνει ο ίδιος ο Ηρόδοτος στο αμέσως επόμενο χωρίο του κειμένου: «Αφού έδωσε αυτή τη διαταγή, εξήγησε ότι, αν οι κατάσκοποι είχαν εκτελεστεί, οι Έλληνες δεν θα είχαν πληροφορηθεί έγκαιρα το τεράστιο μέγεθος του περσικού στρατού. Εξάλλου, ο θάνατος τριών αντρών δεν θα έκανε και μεγάλη ζημιά στον εχθρό. Αν, όμως, οι κατάσκοποι επέστρεφαν στην πατρίδα τους, ήταν σίγουρος ότι η αναφορά τους για το μέγεθος της περσικής δυνάμεως θα έπειθε τους Έλληνες να απαρνηθούν την ελευθερία τους πριν αρχίσει η εισβολή, οπότε δεν θα γινόταν πόλεμος».
Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις βρίσκονταν σε εφαρμογή πολύ πριν «ανακαλυφθούν» τα σχετικά επαγγέλματα και οι ειδικότητες με τα φανταχτερά ονόματα και τη σχεδόν ακατανόητη αργκό που τις χαρακτηρίζει. Αυτά τα επικοινωνιακά και ψυχολογικά τεχνάσματα κάμψεως της βούλησης του αντιπάλου να πολεμήσει είναι γνωστά στην ανθρωπότητα από την πρώτη στιγμή που οι στρατοί συνειδητοποίησαν ότι είναι προτιμότερο και πιο άκοπο να παραδοθεί ο αντίπαλος πριν καν αποφασίσει να πολεμήσει.
Η διάδοση της ιδέας περί της υπερβάλλουσας ισχύος του εχθρού, του μάταιου της αντίστασης και της αδυναμίας να προβληθεί είναι η εμπροσθοφυλακή κάθε δυνάμεως που θέλει να υποδουλώσει το έθνος μας ή να αφαιρέσει κομμάτια από την ελληνική επικράτεια. Πριν ακουστούν τα βήματα των εχθρικών στρατευμάτων έχουν ηχήσει τα προπαγανδιστικά βομβαρδιστικά τους, που επιδιώκουν να συντρίψουν τον ελληνικό λαό πριν προλάβει να απογειώσει τη σκέψη του προς τους αιθέρες του αληθούς, του ορθού, του ωραίου και του δέοντος. Θέλουν να μας συντρίψουν επί του εδάφους σαν καθηλωμένες σακαράκες που έχουν πιστέψει ότι ο εχθρός είναι σημαντικότερος από την πρόθεσή μας να νικηθεί και από τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουμε για αυτόν τον σκοπό.
Επίσης, οι ψυχολογικές επιχειρήσεις που διεξάγονται εντός της ελληνικής νοόσφαιρας και ρυπαίνουν τον δημόσιο λόγο έχουν ως βασικό χαρακτηριστικό τους και την απόπειρα ηθικού αφοπλισμού του λαού. Δηλαδή, ο εχθρός έχει δίκιο. Μικρό ή μεγάλο, έχει δίκιο και εμείς οφείλουμε να του το αναγνωρίζουμε. Αν τμήμα της εσωτερικής νομιμοποίησης αποσπασθεί από την Ελλάδα και προσαρτηθεί στον εχθρό, είναι θέμα χρόνου να χαθούν και εδάφη.
Τέλος, στο πλαίσιο της ψυχολογικής επιχείρησης συναισθηματικού, ηθικού αλλά και κυριολεκτικού αφοπλισμού των Ελλήνων είναι η διάχυση του ίδιου του δικαιώματός τους στη χώρα σε τρίτους, αναρίθμητους... τρίτους. Οι Έλληνες απολαμβάνουν τα δικαιώματα και τις υλικές και ηθικές παροχές που απομένουν έπειτα από τη διανομή τους σε οποιονδήποτε απλά περάσει τα σύνορα. Εάν ομάδα πληθυσμού αμφισβητήσει το δίκαιο και το λογικό αυτού του σχήματος, τότε επιστρατεύεται μια λέξη-κλειδί, η οποία χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για να αμβλύνει το ένστικτο επιβίωσης του πληθυσμού - μέχρι την οριστική εξουδετέρωσή του: η λέξη «ρατσισμός».
Ουσιαστικά, είναι μια λέξη που οι μηχανισμοί παραγωγής κυρίαρχης ιδεολογίας έχουν φορτίσει τόσο αρνητικά, ώστε να μην επιθυμεί κάποιος να ηχήσει για εκείνον, σε καμία περίπτωση. Ο λαός έχει «εκπαιδευτεί» να προτιμά να οδηγείται στον αφανισμό παρά να ετεροπροσδιοριστεί από πρόσωπο ή ομάδα προσώπων ως «ρατσιστής».
Αυτό το λεκτικό εργαλείο έχει προξενήσει μεγαλύτερη βλάβη στην Ελλάδα από τα στίφη του Ξέρξη.



Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Να φιλάει κανείς ή να μη φιλάει ; Ιδού η απορία!



Να φιλάει κανείς ή να μη φιλάει ;  Ιδού η απορία!

Μια μικρά μεν αλλά περισπούδαστος διατριβή περί της ευγενούς τέχνης του ασπασμού

ΤΟΥ ΝΤΑΝ ΚΑΡΛΙΝΣΚΥ

Τα τελευταία χρονιά το φίλημα σαν κοινωνική εκδήλωση γνώρισε μια τρομαχτικά παγκόσμια διάδοση. Όλοι μιλούμε γι' αυτό, όλοι το χρησιμοποιούμε ευρέως στις κοινωνικές μας σχέσεις, μερικοί μάλιστα ασπάζονται ασυστόλως. Τί όμως γνωρίζουμε για το φιλί; Πόσο έτοιμοι είμαστε να το απολαύσουμε στον δέοντα βαθμό; Η παρούσα μελέτη έρχεται να καλύψει ένα από πολλού υφιστάμενο κενό καλύπτουσα το θέμα ιστορικώς, γεωγραφικώς, επιστημονικώς και τηλεοπτικώς. Ελπίζουμε να αποβεί χρήσιμος εις πάντα ενδιαφερόμενο, συμβάλλουσα εν τώ άμα εις την εν γένει προαγωγή της επιστημονικής έρευνας στον τόπο μας. Το φιλί είναι εφεύρεση περίπου ευρωπαϊκή. Μας το διαβεβαιώνει ένας ειδικός, ο διάσημος ανθρωπολόγος καθηγητής Μπράιαντ, του Τέξας: «"Αχρι της ενδόξου εποχής του Κολόμβου, ο ασπασμός ήτο παντελώς άγνωστος εν τώ μεγίστω μέρει της Ασίας τε και της Αφρικής, έν ταις Νοτίαις Θαλάσσαις, έν τε απάση τη Αμερική, Βορείω τε και Νοτίω». Και μια αποκάλυψη:
Ακόμη και σήμερα υπάρχουν πολιτισμοί στους οποίους το φίλημα παραμένει άγνωστο, ως ο άρκτικο-εσκιμωικός και διάφοροι αφροασιωκεάνειοι πολιτισμοί. Οι Εσκιμώοι, για την ώρα, αντί να φιληθούν τρίβουν τις μύτες τους, ενώ άλλοι λαοί προτιμούν να... παίζουν ξύλο, να χαϊδεύονται, να αγκαλιάζονται ή να υψώνουν τα χέρια.


Για την προέλευση του φιλιού δύο είναι οι επικρατέστερες θεωρίες: Κατά την πρώτη όλα τα ζώα πού βρίσκονται ψηλά στην κλίμακα της εξέλιξης φιλιούνται, άρα και ο άνθρωπος. Κατά την άλλη, το φιλί είναι μια βελτιωμένη μορφή γλειψίματος πού ανάγεται στην προϊστορία: οι άνθρωποι των σπηλαίων, που ο οργανισμός τους διψούσε για αλάτι, συνήθιζαν να γλείφουν το πρόσωπο των φίλων τους. Αιώνες μετά, κάποιος ευφυής και επινοητικός πρόγονός μας ανακάλυψε το φιλί.
Το  φίλημα σαν κοινωνική εκδήλωση δέν είναι κάτι καινούργιο. Οι αρχαίοι Εβραίοι,  Έλληνες και Ρωμαίοι  αντί  άλλου   χαιρετισμού  φιλιόνταν στο μάγουλο. Οι Ρωμαίοι δεν φιλούσαν μόνο την οικογένεια και τους φίλους τους, αλλά και τον φούρναρη, τον κηροποιό και τον χασάπη τους.
Καθώς η επίδραση των Ρωμαίων εξαπλωνόταν, εξαπλωνόταν και το φίλημα. Πριν από πεντακόσια χρόνια, οι Εγγλέζοι φιλούσαν οποίον έβρισκαν μπροστά τους, γύρω στα 1600 όμως το φιλί γνώρισε μια περίοδο κρίσης. Αιτία ήταν, κατά μία θεωρία, ή ανακάλυψη του καπέλου: αντί για φιλιά οι άνθρωποι έκαναν πια υποκλίσεις και χαιρετούρες με το καπέλο. Μια άλλη θεωρία αποδίδει την κρίση στην επιδημία της πανώλης που έπληξε το Λονδίνο το 1665.
Στην αρχαία Ελλάδα, οι κοινοί θνητοί φιλούσαν το χέρι, το στήθος ή το γόνατο των ανώτερων θνητών. Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες πρόσφεραν το χέρι τους για να τους το φιλήσουν οι ευγενείς, και το γόνατο τους, να το φιλήσουν οι χωριάτες. Οι Αφρικανοί φιλούσαν το χώμα που πατούσαν οι ηγέτες τους.


Κατά τον Μεσαίωνα, το σημείο στο όποιο φιλούσε κανείς κάποιο πρόσωπο έδειχνε καθαρά τον βαθμό σεβασμού που έτρεφε γι' αυτό. Αν ο άλλος άνηκε στην ίδια κοινωνική τάξη με εσένα μπορούσες να τον φιλήσεις στο στόμα, αν επρόκειτο για κάποιον πολιτικό ή θρησκευτικό ηγέτη που ιεραρχικά βρισκόταν κάπου στη μέση, του φιλούσες το χέρι, αν ήταν κάποιος από τους σημαίνοντες, τον ποδόγυρο του, κι αν, τέλος, ήταν ο ανώτατος άρχων, το πόδι ή —πάλι— το χώμα που πατούσε. Δεν φιλούμε μόνο τους ανθρώπους. Μια και μιλούμε για χώμα, πρέπει να παρατηρήσουμε πώς το χώμα κατέχει σημαντική θέση στην προτίμηση των ξενιτεμένων πατριωτών. Και κάποιοι άλλοι όμως φιλούν το χώμα:   οι   φοβητσιάρηδες επιβάτες των… αεροπλάνων.
Οι τζογαδόροι« φιλούν τα ζάρια τους, για να πάει καλά ό τζόγος. Άλλοι φιλούν τα λαχεία.   Στην   Ιρλανδία οι  τουρίστες  φιλούν μια πέτρα στον πύργο   του    Μπλάρνυ,   -διότι, κατά την παράδοση, αυτό χαρίζει   ευγλωττία   — οι περισσότεροι    βέβαια το  κάνουν  γιατί  το λένε   τί   τουριστικά  φυλλάδια.
Τί μικρά παιδιά  φιλούν τις κούκλες τους, οι ιδιοκτήτες μικρών ζώων τα ζωάκια τους και πάει λέγοντας. Όλοι κάτι βρίσκουν και φιλούν.
Στην Ευρώπη, κατά τον Μεσαίωνα, γυναίκα που φιλούσε άλλον έκτος από τον άντρα της μπορούσε να δικαστεί για μοιχεία. Στη σύγχρονη εποχή η λογοκρισία σε πολλές περιπτώσεις περιόρισε τη διάρκεια των κινηματογραφικών φιλιών.
Ένα βιβλίο των αρχών του αιώνα μας πάνω στους κανόνες καλής συμπεριφοράς διατυπώνει την αρχή ότι «ο ασπασμός δημοσία, ακόμη και λαμβάνων χώραν μεταξύ μεμνηστευμένων, είναι συνήθεια ρυπαρά και αξιοκατάκριτος, ήτις ουδαμώς πρέπει να γίνεται ανεκτή εν τοις κύκλοις της καλής κοινωνίας».
Η Έμιλυ Πόστ, Η αμερικανίδα αρθρογράφος σε θέματα ετικέτας, αποφαίνεται ότι όταν ένας άντρας συναντά μια γυναίκα σε εστιατόριο «σε καμιά περίπτωση δεν επιτρέπεται να τη φιλήσει». Δυστυχώς, δεν διευκρινίζει τί επιτρέπεται στο ζαχαροπλαστείο ή αν στην έννοια «εστιατόριο» περιλαμβάνεται και η πιτσερία ή το σνακ μπαρ. Πιθανότατα.  Ο   άνθρωπος  που   φιλήθηκε περισσότερο στην ιστορία είναι ο ανθυπολοχαγός Χόμπσον, ήρωας του    Ισπανο-αμερικανικού Πολέμου. Οι εφημερίδες υπολόγισαν πώς στις διάφορες επινίκιες περιοδείες του τον φίλησαν 10.000 γυναίκες.


Κατά το Γκίννες το μεγαλύτερης διάρκειας φιλί στην ιστορία του κινηματογράφου διεπράχθη από τον Ρέτζια Τουμι και την Τζέην Γουάιμαν (185 δευτερόλεπτα) ενώ το παγκόσμιο ρεκόρ διάρκειας φιλιού κατέχουν οι Τνγκε Όρντενταλ και Μπίλα Βάν ντερ Βεστουιζεν (119 ώρες —ναι!— και 12 λεπτά).
Γιατί το φίλημα πήρε τέτοιες διαστάσεις τελευταία; Η επικρατέστερη θεωρία το αποδίδει στην ανάγκη μας για περισσότερη τρυφερότητα.
Και δύο τελευταίες γνώμες —μία υπέρ και μία κατά. Πρώτα η κατά, από τον Τζόναθαν Σουίφτ: «Θεέ μου, αναρωτιέμαι ποιος ηλίθιος σκέφτηκε πρώτος το φιλί!» Ακούστε όμως και την υπέρ, είναι του Τοσκανίνι: «Φίλησα για πρώτη φορά γυναίκα και κάπνισα για πρώτη φορά τσιγάρο την ίδια μέρα. Έκτοτε δεν μού έμεινε καιρός για κάπνισμα».

Επιλογές από το Reader’s Digest