Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Θεοφάνης Γραικιώτης : Κάποτε στο Εθνικό Τυπογραφείο



Κάποτε στο Εθνικό Τυπογραφείο

Γράφει ο Θεοφάνης Γραικιώτης

Πριν μερικές μέρες είχα δημοσιεύσει, από τις δικηγορικές μου αναμνήσεις, την ιστορία ενός ευσυνείδητου υπαλλήλου που υπηρετούσε στο Αρχείο του Πρωτοδικείου Αθηνών όταν ακόμα αυτό βρισκόταν σε ένα κτήριο στην οδό Σαρανταπήχου.  Σήμερα όμως θα σας μεταφέρω ένα άλλο συμβάν που μου συνέβηκε τον καιρό που ήμουνα νέος ασκούμενος δικηγόρος σε γνωστό μεγάλο δικηγορικό γραφείο των Αθηνών
-Λυπάμαι
-Δεν είναι απάντηση αυτή. Έτσι είπα εξαγριωμένος.
Ο υπάλληλος όμως του Εθνικού Τυπογραφείου επανέλαβε:
-Λυπάμαι κύριε συνήγορε
- Μα δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη, ούτε η τρίτη φορά. Είναι η πολλοστή φορά που με εμπαίζετε. Περιμένω την δημοσίευση της εγκριτικής πράξης για να λειτουργήσει η εταιρεία του πελάτη μας στο ΦΕΚ ΑΕ και ΕΠΕ και το ΦΕΚ αυτό κατά ένα περίεργο τρόπο καθυστέρει. Πότε θα εκδοθεί;;;;;;;; Πότε ή ποτέ;;;;;;;
-Λυπάμαι κύριε συνήγορε
-Αμ εγώ να δεις. Είστε για λύπηση καημένε. Τι θα πω στον πελάτη μου;;;;;;; Με κοροϊδεύεις εσύ, τον κοροϊδεύω και ‘γώ χωρίς να το θέλω. Ανέκδοτο κατάντησε.
-Ξέρω ξέρω μου λέει….
Το ΦΕΚ ακόμα δεν εκδόθηκε; Τα έχω πάρει στο κρανίο κατάλαβες;;;;;;; Μια δημοσίευση είναι να πάρει η ευχή. Μήνες περιμένουμε και η υπομονή έχει τα όρια της. Θα πάει μακριά η βαλίτσα; Ποιος θα μου πει πότε θα εκδοθεί;;;;;;; Οι μάντισσες;;;;;; Οι χαρτορίχτρες;;;;;;; Τι θα πω στον πελάτη μου;;;;;;;;
Είχα αγριέψει. Εγώ ο ψύχραιμος.
-Λυπάμαι κύριε συνήγορε. Την άλλη βδομάδα. Περάστε την άλλη βδομάδα· Τότε ελπίζω να χει δημοσιευτεί…
Έτσι μου είπε ο υπάλληλος
Εγώ δεν του είπα τίποτα. Βρόντηξα την πόρτα και βγήκα στο δρόμο,
Σκέψεις, προβληματισμοί στο μυαλό μου.
Τόσος κόπος, τόση κούραση κι ένα κολοτυπογραφείο, Εθνικό μάλιστα να διασύρει το όνομα μου και να με ξεφτιλίζει στα μάτια του πελάτη μου
Και να ‘ταν Έλληνας ο πελάτης μου, πάει στο διάολο …. αλλά όταν ο πελάτης είναι Άγγλος τι να του πεις και τι να του εξηγήσεις. Και τι θα έλεγα στον συνάδελφο που μου είχε αναθέσει να πάρω το ΦΕΚ;;;;;;;;;;;;; Ομαδικώς θα τους κορόιδευα…
Έφτασα στο γραφείο.
Οι κοπέλες στη Γραμματεία με καλημέρισαν.
Ούτε για καλημέρα δεν είχα όρεξη.
Με κατεβασμένα τα μούτρα· Με την ουρά υπό τα σκέλη κάθησα στην πολυθρόνα του γραφείου.
Έκατσα;;;;;;;;
Τρόπος του λέγειν. Σε αναμμένα κάρβουνα καθόμουνα.
Ο Μεγάλος συνάδελφος μπήκε στο γραφείο μου.
Τι να του έλεγα;;;;;; Ότι το ΦΕΚ δεν είναι έτοιμο;;;;;;;
Αυτό που του χα πει για πολλοστή φορά;;;;;;;;;;;;
Ήμουν σε κατάσταση να με κλαίνε και οι ρέγγες.
Ο Μεγάλος συνάδελφος όμως είχε κέφια :
-Σας άφησα κάτι στο γραφείο σας μου είπε χαμογελώντας
Πάνω στο γραφείο κοίταζα και δεν πίστευα στα μάτια μου.
Το ΦΕΚ. Το πολυπόθητο ΦΕΚ είχε απλώσει την χάρτινη κορμάρα του. Το έβλεπα να με κοροϊδεύει κι αυτό.
-Μα πως;;;;; τόλμησα να πω· και συνέχισα ψιθυριστά σχεδόν.
-Απ το Εθνικό Τυπογραφείο έρχομαι. Δεν ήταν έτοιμο. Έτσι μου είπε ο υπάλληλος και ήλπιζε ότι την άλλη εβδομάδα ίσως να το παίρναμε. Δεν καταλαβαίνω. Ποιος το εφερε;;;;;;;;;;;;
Ο Μεγάλος με κοίταξε.
-Ο Πελάτης , μου είπε
-Ο Πελάτης ;;;;;;;; αναρωτήθηκα
Ο Μεγάλος συνέχισε
-ΛΑΔΩΣΕ Συνάδελφε ΛΑΔΩΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΡΕ.
Ήμουν έτοιμος να....εκραγώ. Όχι δεν θα άφηνα έτσι την κοροϊδία…
Ο Μεγάλος διάβασε τις σκέψεις μου.
Το βλέμμα του τροχοπέδη των μελλοντικών μου ενεργειών.
Με κοίταξε και είπε :
-Τους έχουμε ανάγκη, δυστυχώς, τόνισε το δυστυχώς, και συνέχισε με νόημα :
-Την άλλη φορά......ΝΑ λαδώσουμε ΠΡΩΤΟΙ εμείς...........

Δεν υπάρχουν σχόλια: